Sneeuw & IJspret?

Tja, en daar lig je dan in het ziekenhuis terwijl de wereld buiten bedekt is met een mooie witte laag... Balen als een stekker dat ik nu niet naar buiten kan om in de sneeuw te spelen. Lekker darren met de mtb over verse nog maagdelijke stukken sneeuw. Zorgen dat jouw banden de eerste zijn die daar een spoor trekken. Of met de kicksled op het ijs bij de Molenpolder of het Leersum's Veld je rondjes steppend. Mensen hun ogen uit hun kop laten knikkeren omdat ze nog nooit een kicksled gezien hebben.

Er is me de afgelopen dagen een aantal keer gevraagd of ik het niet erg vind dat mijn haar er nu af is. Want ja, dat is momenteel het geval. Sinds vorige week zondag bemerkte ik dat mijn haar ging uitvallen. Ik heb het nog een paar dagen aangekeken en toen heb ik met de tondeuse het haar tot 6 mm kort afgeschoren. Gisteren heeft mijn privé kapper het laatste beetje met de tondeuse afgeschoren. Er hadden zich inmiddels grote inhammen gevormd en alles zag er een beetje mottig uit nu. Nu is alles gewoon minder dan 1 mm kort. Maar goed, terugkomend op de vraag of ik het erg vind, nee, het is niet erg. Het hoort erbij, het is niet anders. Erger vind ik het dat ik nu niet buiten kan spelen. Daar baal ik als een stekker van. Ik had niets liever dan even op het ijs willen rijden met de kicksled. Even wat promotie voor de sport maken. Ik was begin van het jaar gevraagd door de Nederlands Autoped Federatie om bestuurslid te worden voor de kicksled commissie maar dat heb ik nu door mijn ziekte van mij afgeschoven.

Hoe gaat het verder nu met me? Eigenlijk wel aardig. Gisteren kreeg ik weer bleomysine, een bepaalde chemokuur. Daar reageerde ik gelukkig nu niet zo heftig op zoals de vorige keren toen ik het op de dagbehandeling kreeg. Toen was ik er beide keren heel ziek van. Shaken in je bed alsof je op een mechanische os zit op de kermis. Dat je je ervan af wil laten vallen maar dat je eraan verankerd vast zit. Nee, dat was niet fijn. Gelukkig werd me dat nu bespaard. Wel heb ik sinds gisterenavond half tien tot nu heel, heel, heel veel geslapen. Nu ben ik eindelijk weer een beetje fris. Vandaar dat ik ook nu een berichtje vanuit het ziekenhuis post.

Wat doe ik zoal op een dag? Wel, meer als de vorige keer hier in het ziekenhuis. Toen deed ik niet meer dan slapen, plassen, slapen, plassen, slapen, plassen en dat x 100. En oh ja, af en toe wat eten en drinken. Een heel enkele keer een spelletje op de laptop maar meer zat er toen echt niet in. Nu heb ik al meerdere films bekeken, diverse CD's beluisterd, veel meer spelletjes gespeeld, veel meer van de afdeling weggelopen om wat door het ziekenhuis heen te banjeren. Ben al een keertje naar het café gelopen om daar lekker een warme chocomel met warme appelbol soldaat te maken. Aangezien ik veel fitter het ziekenhuis in ben gegaan dan de vorige keer, kan ik nu ook veel meer. Helaas heb ik al weer een flinke achterstand opgelopen in het schema der kuren maar dat is niet anders. Zo zou ik eigenlijk rond 10 uur 's ochtends aan de chemo gaan, dat is al weer met zo'n 5 uur opgeschoven. Ik plaste te weinig en zodoende kreeg ik een extra spoelzak te verwerken om de nieren weer wat meer op gang te brengen. Dat betekent dat ik dus niet dinsdagmorgen naar huis mag, maar net als vorige keer pas waarschijnlijk in de middag naar huis kan... So be it...

Goed, zoveel dagen zijn er niet verstreken sinds de vorige post op dit blog en zoveel heb ik nu ook weer niet meegemaakt dus voor nu is het wel klaar. Mathijs, Sieg, Henk, Mirjam, Arne, Annemarieke en papa en mama bedankt voor jullie bezoeken, het was erg prettig dat jullie even langs kwamen. Ook alle mailers, bellers, sms-ers en kaartenverstuurders, ook jullie bedankt voor alle aandacht!

To be continued...