Wat kan het leven toch mooi zijn.
Dat dacht ik gisterenavond toen ik met Inge de zwemtrainster van Hellas Triathlon een aantal medeclubgenoten aan het tegemoet stepsleeën was. Zij waren met 25 m/v vertrokken uit Cothen vanaf Vasa Sport en langlaufend via het jaagpad langs de Krommerijn via Cothen, Werkhoven, Odijk en Bunnik naar Utrecht toe. Een tochtje van 22 kilometer waar ze tussen de 3 en de 5 uur over deden. Zij vertrokken rond 19:30 vanuit Cothen en wij vertrokken bij mijn ouders vandaan rond 22:30.
Aangezien Inge nog niet eerder met een stepslee kennis had gemaakt en ik nu niet een geweldige conditie heb, zijn we bewust niet eerder vertrokken. Daarbij, als mijn conditie wel top was geweest was ik wel met de meute mee vertrokken vanuit Cothen. Die 22 kilometer zouden dan een peulenschil voor me zijn geweest.
Met Inge glee ik langs en door een prachtig wit landschap, vol schitterende met sneeuw bedekte bomen en takken. De sneeuw was op het jaagpad goed aangestampt door waarschijnlijk vele wandelaars en dat kwam het glijden met de stepslee wel ten goede.
Dus kon ik zo af en toe een beetje afstand nemen van Inge en even lekker doorblazen. Al snel kwamen we een groep van 4 m/v tegen die er aardig de gang in hadden. Dit bleek de kopgroep te zijn die ver voor de rest van de meute uit was. Toch kwamen we kort daarna de organisator van de avond tegen, Marco Puik van Vasa Sport. Even wat staan praten en toen weer door. Na het bos van Rhijnauwen gepasseerd te zijn kwamen we weer een aantal langlaufers tegen. Na kort geklept te hebben weer door, de volgende groep tegemoet. Zo ging dat wat keren en op een gegeven moment zijn we weer omgekeerd en zijn we huiswaarts gegaan. We hebben zo’n anderhalf uur gestepsleed. Vandaag kreeg ik een sms van Inge dat ze het erg leuk gevonden had en ze niet eens spierpijn eraan overgehouden had. (Die heeft dus niet intensief genoeg gestept... ;-) ).
Zoals boven te lezen valt heb ik nu wel weer inspiratie om iets te schrijven. De vorige post dateert van begin december. We zijn bijna 3 weken verder nu. Al die tijd geen teken van leven mij op dit blog. Mensen begonnen al vragen te stellen of ik nog leefde. Waarom er geen nieuwe post kwam, dat soort vragen. De reden? Vrij simpel, ik had geen zin. Niet meer en niet minder. Daarbij vond ik dat ik niks te melden had. Om nou een minutieus verslag te doen van iedere scheet die ik laat ging me toch een beetje te ver. De dagen verlopen in een vrij strak stramien, ‘s ochtends opstaan, goed ontbijten, eventueel voor het ontbijten zwemmen, daarna een beetje computeren of naar de zaak voor een paar uur. Dan lunchen en daarna een paar uur slaap pakken. Dan is het over het algemeen zo weer etenstijd ‘s avonds en daarna is het boekje lezen of iets anders doen. Soms is er iemand die op bezoek komt of kijk ik een filmpje. Tja, om nou tig keer hetzelfde te gaan schrijven gaat mij echt te ver. Natuurlijk zijn er soms wel uitzonderingen op de regel.
Zo heb ik afgelopen weekend ‘s zondags alvast Kerstmis 2010 gevierd. Aangezien ik naar verwachting (zie later dit blog) met Kerst in het ziekenhuis lig heb ik het nu met de familie gevierd. Dus eerst ‘s ochtends uitgebreid kerstontbijt met croissants, kerststol, eitjes etc. Erg lekker allemaal. Ik had de kerstboom van mijn ouders nog iets meer opgetuigd door er wat lekkernijen in te hangen. Daarnaast had ik bij het tuincentrum een Bromelia en een Anthurium in mooie stenen potten voor mijn ouders gekocht. Ze netjes ingepakt en onder de kerstboom gezet. Ik had ook nog een klein kerstpakket voor ze gemaakt. Ze waren beiden aangenaam verrast. ‘s Avonds hebben we met zijn allen (pa, ma, broertje, zusje, schoonzusje & neefje) lekker zitten gourmetten. Het was een erg gezellige avond.
Goed, deze post is bijna ten einde, ik moet alleen wel nog even vermelden dat mijn kuur een paar dagen vertraging heeft opgelopen. Vanmiddag moest ik me om 13:00 uur melden in het ziekenhuis om bloed te prikken, daarna ging ik naar de afdeling toe. Daar aangekomen moest ik nog wel even 2 uur wachten op de arts. Die vertelde me dat ik weer naar huis mocht aangezien mijn bloedwaarden nog te laag waren om te beginnen met de kuur. Het was niet verstandig nu er al mee te starten. Enerzijds is dat een domper, anderzijds is het ook wel fijn om later te beginnen. Enerzijds omdat het nu weer langer duurt voor ik klaar ben, anderzijds is het ook zo dat ik nu nog 2 dagen extra heb om sterker te worden en dus fitter de 3-de kuur in te gaan. Ik maak meteen van de gelegenheid gebruik morgenochtend dan een Pilateslesje in te lassen. Anders had dat pas over 2 weken op zijn vroegst gekund. Komende vrijdag moet ik al om 9:00 uur bloed prikken en dan mag ik meteen daarna weer naar huis. Dan moet ik ‘s middags naar het ziekenhuis bellen voor de uitslag. Afhankelijk van de bloedwaarden hoor ik dan of ik me die avond, dus Kerstavond mag melden om opgenomen te worden. Normaliter worden patiënten zoveel mogelijk tijdens Kerst ontslagen, maar voor kankerpatiënten gaat die vlieger niet zo heel erg op. Zo’n kuur gaat gewoon door en laat zich niet door een feestdag omleiden. Ik zie en hoor het vrijdag wel. Ik had me er al volledig op ingesteld met Kerstmis in het ziekenhuis te liggen dus mij maakt het persoonlijk niet zo heel veel uit. Als het niet doorgaat en ik gewoon de Kerstdagen thuis doorbreng, dan is dat zo. Is het zo dat ik in het ziekenhuis lig, dat moet dat maar zo zijn. So be it.
In ieder geval wil ik hierbij een ieder die dit blog leest een fijne Kerst toewensen en alvast een spetterend uiteinde en goed 2011!
To be continued.
Zo heb ik afgelopen weekend ‘s zondags alvast Kerstmis 2010 gevierd. Aangezien ik naar verwachting (zie later dit blog) met Kerst in het ziekenhuis lig heb ik het nu met de familie gevierd. Dus eerst ‘s ochtends uitgebreid kerstontbijt met croissants, kerststol, eitjes etc. Erg lekker allemaal. Ik had de kerstboom van mijn ouders nog iets meer opgetuigd door er wat lekkernijen in te hangen. Daarnaast had ik bij het tuincentrum een Bromelia en een Anthurium in mooie stenen potten voor mijn ouders gekocht. Ze netjes ingepakt en onder de kerstboom gezet. Ik had ook nog een klein kerstpakket voor ze gemaakt. Ze waren beiden aangenaam verrast. ‘s Avonds hebben we met zijn allen (pa, ma, broertje, zusje, schoonzusje & neefje) lekker zitten gourmetten. Het was een erg gezellige avond.
Goed, deze post is bijna ten einde, ik moet alleen wel nog even vermelden dat mijn kuur een paar dagen vertraging heeft opgelopen. Vanmiddag moest ik me om 13:00 uur melden in het ziekenhuis om bloed te prikken, daarna ging ik naar de afdeling toe. Daar aangekomen moest ik nog wel even 2 uur wachten op de arts. Die vertelde me dat ik weer naar huis mocht aangezien mijn bloedwaarden nog te laag waren om te beginnen met de kuur. Het was niet verstandig nu er al mee te starten. Enerzijds is dat een domper, anderzijds is het ook wel fijn om later te beginnen. Enerzijds omdat het nu weer langer duurt voor ik klaar ben, anderzijds is het ook zo dat ik nu nog 2 dagen extra heb om sterker te worden en dus fitter de 3-de kuur in te gaan. Ik maak meteen van de gelegenheid gebruik morgenochtend dan een Pilateslesje in te lassen. Anders had dat pas over 2 weken op zijn vroegst gekund. Komende vrijdag moet ik al om 9:00 uur bloed prikken en dan mag ik meteen daarna weer naar huis. Dan moet ik ‘s middags naar het ziekenhuis bellen voor de uitslag. Afhankelijk van de bloedwaarden hoor ik dan of ik me die avond, dus Kerstavond mag melden om opgenomen te worden. Normaliter worden patiënten zoveel mogelijk tijdens Kerst ontslagen, maar voor kankerpatiënten gaat die vlieger niet zo heel erg op. Zo’n kuur gaat gewoon door en laat zich niet door een feestdag omleiden. Ik zie en hoor het vrijdag wel. Ik had me er al volledig op ingesteld met Kerstmis in het ziekenhuis te liggen dus mij maakt het persoonlijk niet zo heel veel uit. Als het niet doorgaat en ik gewoon de Kerstdagen thuis doorbreng, dan is dat zo. Is het zo dat ik in het ziekenhuis lig, dat moet dat maar zo zijn. So be it.
In ieder geval wil ik hierbij een ieder die dit blog leest een fijne Kerst toewensen en alvast een spetterend uiteinde en goed 2011!
To be continued.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten