Hè hè, eindelijk is het dan zover. 2010 loopt ten einde. 2011 staat te trappelen om te mogen beginnen. En zo ook ik. Het is namelijk ook voor mij eindelijk zover. Na 4 keer te horen hebben gekregen dat mijn bloedwaardes te laag waren om te mogen starten met de 3-de en laatste kuur, heb ik vanmorgen te horen gekregen dat de waardes nu eindelijk hoog genoeg zijn. Dus mag ik me morgenochtend in het nieuwe jaar, op 1 januari 2011 om 10:00 uur melden in het ziekenhuis. Hoe goed kan je het nieuwe jaar beginnen...?
Ik zie er maar de symbolische meerwaarde van in. Vorige week woensdag had ik me volledig ingesteld om met Kerst in het ziekenhuis te liggen, ik had tenslotte al Kerstmis 2010 met mijn familie het weekend ervoor gevierd. Toen hoorde ik voor de 1-ste keer dat de bloedwaardes te laag waren. Uitstel dus. Ik mocht 2 dagen later terugkomen voor een nieuwe bloedprik sessie. Zou ik dan alsnog worden opgenomen, ditmaal op Kerstavond? Nee hoor, want ik kreeg wederom te horen dat de waardes te laag waren. Weer uitstel dus. De maandag na Kerst mocht ik weer terugkomen. Mocht ik dan blijven dan zou ik met oud & nieuw dus in het ziekenhuis liggen. Normaliter gaan dingen vaak maar 2 x mis en de derde keer wel goed, we kennen tenslotte allemaal de bekende spreuk "3 maal is scheepsrecht". Nou niet dus, de 3-de keer was ook niet okee. Woensdag kreeg ik op zich wel positieve antwoorden van de arts want de waardes waren aan het stijgen maar ze waren nog niet hoog genoeg, dus gingen we door voor de laatste dag van het jaar. Vandaag dus. Zoals je helemaal bovenaan kunt lezen is de uitslag dit keer wel positief. Normaliter zou ik 's avonds worden opgenomen maar aangezien het ziekenhuis ook op halve kracht draait met oudejaarsavond en ik op deze manier ook nog een beetje leuk met vrienden oudjaar kan vieren is besloten dat ik me dus morgenochtend op nieuwjaarsdag mag melden. Dan gaat het dan eindelijk beginnen! Op naar de genezing!
Hierbij wil ik een ieder een goede jaarwisseling wensen, ik hoop dat 2011 een mooi jaar wordt voor iedereen. Ik ga er in ieder geval voor, ik hoop straks te horen dat de kanker weg is en dat ik weer beter word.
Tot in 2011!
To be continued...
vrijdag 31 december 2010
woensdag 22 december 2010
Wat kan het leven toch mooi zijn...
Wat kan het leven toch mooi zijn.
Dat dacht ik gisterenavond toen ik met Inge de zwemtrainster van Hellas Triathlon een aantal medeclubgenoten aan het tegemoet stepsleeën was. Zij waren met 25 m/v vertrokken uit Cothen vanaf Vasa Sport en langlaufend via het jaagpad langs de Krommerijn via Cothen, Werkhoven, Odijk en Bunnik naar Utrecht toe. Een tochtje van 22 kilometer waar ze tussen de 3 en de 5 uur over deden. Zij vertrokken rond 19:30 vanuit Cothen en wij vertrokken bij mijn ouders vandaan rond 22:30.
Aangezien Inge nog niet eerder met een stepslee kennis had gemaakt en ik nu niet een geweldige conditie heb, zijn we bewust niet eerder vertrokken. Daarbij, als mijn conditie wel top was geweest was ik wel met de meute mee vertrokken vanuit Cothen. Die 22 kilometer zouden dan een peulenschil voor me zijn geweest.
Met Inge glee ik langs en door een prachtig wit landschap, vol schitterende met sneeuw bedekte bomen en takken. De sneeuw was op het jaagpad goed aangestampt door waarschijnlijk vele wandelaars en dat kwam het glijden met de stepslee wel ten goede.
Dus kon ik zo af en toe een beetje afstand nemen van Inge en even lekker doorblazen. Al snel kwamen we een groep van 4 m/v tegen die er aardig de gang in hadden. Dit bleek de kopgroep te zijn die ver voor de rest van de meute uit was. Toch kwamen we kort daarna de organisator van de avond tegen, Marco Puik van Vasa Sport. Even wat staan praten en toen weer door. Na het bos van Rhijnauwen gepasseerd te zijn kwamen we weer een aantal langlaufers tegen. Na kort geklept te hebben weer door, de volgende groep tegemoet. Zo ging dat wat keren en op een gegeven moment zijn we weer omgekeerd en zijn we huiswaarts gegaan. We hebben zo’n anderhalf uur gestepsleed. Vandaag kreeg ik een sms van Inge dat ze het erg leuk gevonden had en ze niet eens spierpijn eraan overgehouden had. (Die heeft dus niet intensief genoeg gestept... ;-) ).
Zoals boven te lezen valt heb ik nu wel weer inspiratie om iets te schrijven. De vorige post dateert van begin december. We zijn bijna 3 weken verder nu. Al die tijd geen teken van leven mij op dit blog. Mensen begonnen al vragen te stellen of ik nog leefde. Waarom er geen nieuwe post kwam, dat soort vragen. De reden? Vrij simpel, ik had geen zin. Niet meer en niet minder. Daarbij vond ik dat ik niks te melden had. Om nou een minutieus verslag te doen van iedere scheet die ik laat ging me toch een beetje te ver. De dagen verlopen in een vrij strak stramien, ‘s ochtends opstaan, goed ontbijten, eventueel voor het ontbijten zwemmen, daarna een beetje computeren of naar de zaak voor een paar uur. Dan lunchen en daarna een paar uur slaap pakken. Dan is het over het algemeen zo weer etenstijd ‘s avonds en daarna is het boekje lezen of iets anders doen. Soms is er iemand die op bezoek komt of kijk ik een filmpje. Tja, om nou tig keer hetzelfde te gaan schrijven gaat mij echt te ver. Natuurlijk zijn er soms wel uitzonderingen op de regel.
Zo heb ik afgelopen weekend ‘s zondags alvast Kerstmis 2010 gevierd. Aangezien ik naar verwachting (zie later dit blog) met Kerst in het ziekenhuis lig heb ik het nu met de familie gevierd. Dus eerst ‘s ochtends uitgebreid kerstontbijt met croissants, kerststol, eitjes etc. Erg lekker allemaal. Ik had de kerstboom van mijn ouders nog iets meer opgetuigd door er wat lekkernijen in te hangen. Daarnaast had ik bij het tuincentrum een Bromelia en een Anthurium in mooie stenen potten voor mijn ouders gekocht. Ze netjes ingepakt en onder de kerstboom gezet. Ik had ook nog een klein kerstpakket voor ze gemaakt. Ze waren beiden aangenaam verrast. ‘s Avonds hebben we met zijn allen (pa, ma, broertje, zusje, schoonzusje & neefje) lekker zitten gourmetten. Het was een erg gezellige avond.
Goed, deze post is bijna ten einde, ik moet alleen wel nog even vermelden dat mijn kuur een paar dagen vertraging heeft opgelopen. Vanmiddag moest ik me om 13:00 uur melden in het ziekenhuis om bloed te prikken, daarna ging ik naar de afdeling toe. Daar aangekomen moest ik nog wel even 2 uur wachten op de arts. Die vertelde me dat ik weer naar huis mocht aangezien mijn bloedwaarden nog te laag waren om te beginnen met de kuur. Het was niet verstandig nu er al mee te starten. Enerzijds is dat een domper, anderzijds is het ook wel fijn om later te beginnen. Enerzijds omdat het nu weer langer duurt voor ik klaar ben, anderzijds is het ook zo dat ik nu nog 2 dagen extra heb om sterker te worden en dus fitter de 3-de kuur in te gaan. Ik maak meteen van de gelegenheid gebruik morgenochtend dan een Pilateslesje in te lassen. Anders had dat pas over 2 weken op zijn vroegst gekund. Komende vrijdag moet ik al om 9:00 uur bloed prikken en dan mag ik meteen daarna weer naar huis. Dan moet ik ‘s middags naar het ziekenhuis bellen voor de uitslag. Afhankelijk van de bloedwaarden hoor ik dan of ik me die avond, dus Kerstavond mag melden om opgenomen te worden. Normaliter worden patiënten zoveel mogelijk tijdens Kerst ontslagen, maar voor kankerpatiënten gaat die vlieger niet zo heel erg op. Zo’n kuur gaat gewoon door en laat zich niet door een feestdag omleiden. Ik zie en hoor het vrijdag wel. Ik had me er al volledig op ingesteld met Kerstmis in het ziekenhuis te liggen dus mij maakt het persoonlijk niet zo heel veel uit. Als het niet doorgaat en ik gewoon de Kerstdagen thuis doorbreng, dan is dat zo. Is het zo dat ik in het ziekenhuis lig, dat moet dat maar zo zijn. So be it.
In ieder geval wil ik hierbij een ieder die dit blog leest een fijne Kerst toewensen en alvast een spetterend uiteinde en goed 2011!
To be continued.
Zo heb ik afgelopen weekend ‘s zondags alvast Kerstmis 2010 gevierd. Aangezien ik naar verwachting (zie later dit blog) met Kerst in het ziekenhuis lig heb ik het nu met de familie gevierd. Dus eerst ‘s ochtends uitgebreid kerstontbijt met croissants, kerststol, eitjes etc. Erg lekker allemaal. Ik had de kerstboom van mijn ouders nog iets meer opgetuigd door er wat lekkernijen in te hangen. Daarnaast had ik bij het tuincentrum een Bromelia en een Anthurium in mooie stenen potten voor mijn ouders gekocht. Ze netjes ingepakt en onder de kerstboom gezet. Ik had ook nog een klein kerstpakket voor ze gemaakt. Ze waren beiden aangenaam verrast. ‘s Avonds hebben we met zijn allen (pa, ma, broertje, zusje, schoonzusje & neefje) lekker zitten gourmetten. Het was een erg gezellige avond.
Goed, deze post is bijna ten einde, ik moet alleen wel nog even vermelden dat mijn kuur een paar dagen vertraging heeft opgelopen. Vanmiddag moest ik me om 13:00 uur melden in het ziekenhuis om bloed te prikken, daarna ging ik naar de afdeling toe. Daar aangekomen moest ik nog wel even 2 uur wachten op de arts. Die vertelde me dat ik weer naar huis mocht aangezien mijn bloedwaarden nog te laag waren om te beginnen met de kuur. Het was niet verstandig nu er al mee te starten. Enerzijds is dat een domper, anderzijds is het ook wel fijn om later te beginnen. Enerzijds omdat het nu weer langer duurt voor ik klaar ben, anderzijds is het ook zo dat ik nu nog 2 dagen extra heb om sterker te worden en dus fitter de 3-de kuur in te gaan. Ik maak meteen van de gelegenheid gebruik morgenochtend dan een Pilateslesje in te lassen. Anders had dat pas over 2 weken op zijn vroegst gekund. Komende vrijdag moet ik al om 9:00 uur bloed prikken en dan mag ik meteen daarna weer naar huis. Dan moet ik ‘s middags naar het ziekenhuis bellen voor de uitslag. Afhankelijk van de bloedwaarden hoor ik dan of ik me die avond, dus Kerstavond mag melden om opgenomen te worden. Normaliter worden patiënten zoveel mogelijk tijdens Kerst ontslagen, maar voor kankerpatiënten gaat die vlieger niet zo heel erg op. Zo’n kuur gaat gewoon door en laat zich niet door een feestdag omleiden. Ik zie en hoor het vrijdag wel. Ik had me er al volledig op ingesteld met Kerstmis in het ziekenhuis te liggen dus mij maakt het persoonlijk niet zo heel veel uit. Als het niet doorgaat en ik gewoon de Kerstdagen thuis doorbreng, dan is dat zo. Is het zo dat ik in het ziekenhuis lig, dat moet dat maar zo zijn. So be it.
In ieder geval wil ik hierbij een ieder die dit blog leest een fijne Kerst toewensen en alvast een spetterend uiteinde en goed 2011!
To be continued.
zaterdag 4 december 2010
Sneeuw & IJspret?
Tja, en daar lig je dan in het ziekenhuis terwijl de wereld buiten bedekt is met een mooie witte laag... Balen als een stekker dat ik nu niet naar buiten kan om in de sneeuw te spelen. Lekker darren met de mtb over verse nog maagdelijke stukken sneeuw. Zorgen dat jouw banden de eerste zijn die daar een spoor trekken. Of met de kicksled op het ijs bij de Molenpolder of het Leersum's Veld je rondjes steppend. Mensen hun ogen uit hun kop laten knikkeren omdat ze nog nooit een kicksled gezien hebben.
Er is me de afgelopen dagen een aantal keer gevraagd of ik het niet erg vind dat mijn haar er nu af is. Want ja, dat is momenteel het geval. Sinds vorige week zondag bemerkte ik dat mijn haar ging uitvallen. Ik heb het nog een paar dagen aangekeken en toen heb ik met de tondeuse het haar tot 6 mm kort afgeschoren. Gisteren heeft mijn privé kapper het laatste beetje met de tondeuse afgeschoren. Er hadden zich inmiddels grote inhammen gevormd en alles zag er een beetje mottig uit nu. Nu is alles gewoon minder dan 1 mm kort. Maar goed, terugkomend op de vraag of ik het erg vind, nee, het is niet erg. Het hoort erbij, het is niet anders. Erger vind ik het dat ik nu niet buiten kan spelen. Daar baal ik als een stekker van. Ik had niets liever dan even op het ijs willen rijden met de kicksled. Even wat promotie voor de sport maken. Ik was begin van het jaar gevraagd door de Nederlands Autoped Federatie om bestuurslid te worden voor de kicksled commissie maar dat heb ik nu door mijn ziekte van mij afgeschoven.
Hoe gaat het verder nu met me? Eigenlijk wel aardig. Gisteren kreeg ik weer bleomysine, een bepaalde chemokuur. Daar reageerde ik gelukkig nu niet zo heftig op zoals de vorige keren toen ik het op de dagbehandeling kreeg. Toen was ik er beide keren heel ziek van. Shaken in je bed alsof je op een mechanische os zit op de kermis. Dat je je ervan af wil laten vallen maar dat je eraan verankerd vast zit. Nee, dat was niet fijn. Gelukkig werd me dat nu bespaard. Wel heb ik sinds gisterenavond half tien tot nu heel, heel, heel veel geslapen. Nu ben ik eindelijk weer een beetje fris. Vandaar dat ik ook nu een berichtje vanuit het ziekenhuis post.
Wat doe ik zoal op een dag? Wel, meer als de vorige keer hier in het ziekenhuis. Toen deed ik niet meer dan slapen, plassen, slapen, plassen, slapen, plassen en dat x 100. En oh ja, af en toe wat eten en drinken. Een heel enkele keer een spelletje op de laptop maar meer zat er toen echt niet in. Nu heb ik al meerdere films bekeken, diverse CD's beluisterd, veel meer spelletjes gespeeld, veel meer van de afdeling weggelopen om wat door het ziekenhuis heen te banjeren. Ben al een keertje naar het café gelopen om daar lekker een warme chocomel met warme appelbol soldaat te maken. Aangezien ik veel fitter het ziekenhuis in ben gegaan dan de vorige keer, kan ik nu ook veel meer. Helaas heb ik al weer een flinke achterstand opgelopen in het schema der kuren maar dat is niet anders. Zo zou ik eigenlijk rond 10 uur 's ochtends aan de chemo gaan, dat is al weer met zo'n 5 uur opgeschoven. Ik plaste te weinig en zodoende kreeg ik een extra spoelzak te verwerken om de nieren weer wat meer op gang te brengen. Dat betekent dat ik dus niet dinsdagmorgen naar huis mag, maar net als vorige keer pas waarschijnlijk in de middag naar huis kan... So be it...
Goed, zoveel dagen zijn er niet verstreken sinds de vorige post op dit blog en zoveel heb ik nu ook weer niet meegemaakt dus voor nu is het wel klaar. Mathijs, Sieg, Henk, Mirjam, Arne, Annemarieke en papa en mama bedankt voor jullie bezoeken, het was erg prettig dat jullie even langs kwamen. Ook alle mailers, bellers, sms-ers en kaartenverstuurders, ook jullie bedankt voor alle aandacht!
To be continued...
Er is me de afgelopen dagen een aantal keer gevraagd of ik het niet erg vind dat mijn haar er nu af is. Want ja, dat is momenteel het geval. Sinds vorige week zondag bemerkte ik dat mijn haar ging uitvallen. Ik heb het nog een paar dagen aangekeken en toen heb ik met de tondeuse het haar tot 6 mm kort afgeschoren. Gisteren heeft mijn privé kapper het laatste beetje met de tondeuse afgeschoren. Er hadden zich inmiddels grote inhammen gevormd en alles zag er een beetje mottig uit nu. Nu is alles gewoon minder dan 1 mm kort. Maar goed, terugkomend op de vraag of ik het erg vind, nee, het is niet erg. Het hoort erbij, het is niet anders. Erger vind ik het dat ik nu niet buiten kan spelen. Daar baal ik als een stekker van. Ik had niets liever dan even op het ijs willen rijden met de kicksled. Even wat promotie voor de sport maken. Ik was begin van het jaar gevraagd door de Nederlands Autoped Federatie om bestuurslid te worden voor de kicksled commissie maar dat heb ik nu door mijn ziekte van mij afgeschoven.
Hoe gaat het verder nu met me? Eigenlijk wel aardig. Gisteren kreeg ik weer bleomysine, een bepaalde chemokuur. Daar reageerde ik gelukkig nu niet zo heftig op zoals de vorige keren toen ik het op de dagbehandeling kreeg. Toen was ik er beide keren heel ziek van. Shaken in je bed alsof je op een mechanische os zit op de kermis. Dat je je ervan af wil laten vallen maar dat je eraan verankerd vast zit. Nee, dat was niet fijn. Gelukkig werd me dat nu bespaard. Wel heb ik sinds gisterenavond half tien tot nu heel, heel, heel veel geslapen. Nu ben ik eindelijk weer een beetje fris. Vandaar dat ik ook nu een berichtje vanuit het ziekenhuis post.
Wat doe ik zoal op een dag? Wel, meer als de vorige keer hier in het ziekenhuis. Toen deed ik niet meer dan slapen, plassen, slapen, plassen, slapen, plassen en dat x 100. En oh ja, af en toe wat eten en drinken. Een heel enkele keer een spelletje op de laptop maar meer zat er toen echt niet in. Nu heb ik al meerdere films bekeken, diverse CD's beluisterd, veel meer spelletjes gespeeld, veel meer van de afdeling weggelopen om wat door het ziekenhuis heen te banjeren. Ben al een keertje naar het café gelopen om daar lekker een warme chocomel met warme appelbol soldaat te maken. Aangezien ik veel fitter het ziekenhuis in ben gegaan dan de vorige keer, kan ik nu ook veel meer. Helaas heb ik al weer een flinke achterstand opgelopen in het schema der kuren maar dat is niet anders. Zo zou ik eigenlijk rond 10 uur 's ochtends aan de chemo gaan, dat is al weer met zo'n 5 uur opgeschoven. Ik plaste te weinig en zodoende kreeg ik een extra spoelzak te verwerken om de nieren weer wat meer op gang te brengen. Dat betekent dat ik dus niet dinsdagmorgen naar huis mag, maar net als vorige keer pas waarschijnlijk in de middag naar huis kan... So be it...
Goed, zoveel dagen zijn er niet verstreken sinds de vorige post op dit blog en zoveel heb ik nu ook weer niet meegemaakt dus voor nu is het wel klaar. Mathijs, Sieg, Henk, Mirjam, Arne, Annemarieke en papa en mama bedankt voor jullie bezoeken, het was erg prettig dat jullie even langs kwamen. Ook alle mailers, bellers, sms-ers en kaartenverstuurders, ook jullie bedankt voor alle aandacht!
To be continued...
Abonneren op:
Posts (Atom)