Up & Downs

Soms zit het mee, soms zit het tegen. Nou kan je zeggen dat het hebben van kanker op zich al in de laatste categorie valt, iets dat overigens wel klopt maar ondanks die kanker heb je wel je goede dagen en je slechte dagen. Zo had ik in de dagen dat ik in het ziekenhuis lag en in de 3 a 4 dagen nadat ik uit het ziekenhuis ontslagen werd niet mijn beste tijd. Ik was moe, ziek, ik had pijn, was futloos, nee, dat waren niet de leukere dagen. In mijn vorige blog schreef ik al dat je meestal in de 2-de week na de chemo je vaak iets beter gaat voelen. Zo ook bij mij. Ik dacht dat ik de hele wereld weer aan kon (en dat kan natuurlijk niet, dat is het verneukeratieve van deze ziekte, je denkt dat je beter bent maar je bent het NIET). Dan moet je dus pas op de plaats maken en niet meteen allerlei dingen gaan willen doen. Je weerstand is zeer laag tot niet aanwezig, dus snotterende mensen moet je mijden, grote mensenmassa’s in kleine ruimtes zijn ook een “No-Go Area”, je dient jezelf dik aan te kleden en alleen getooid met muts en handschoenen en een dikke, warme jas naar buiten te gaan. Is dat erg? Nee hoor, er zijn ergere dingen, namelijk ziek worden omdat je al deze voorzorgsmaatregelen niet treft en dan niet verder kunnen gaan met je kuur en dus vertraging oplopen. Dat is pas vervelend!

Hoe ging het de afgelopen tijd dan? Wel, dat ging eigenlijk best aardig. Op zondag de 21-ste heb ik voor het eerst sinds tijden weer een stukje gefietst. Weliswaar op het stadsbarrel (wel Single Speed natuurlijk) maar dat was toch wel erg fijn om weer een keer te kunnen ervaren. Het was wel een vreemde gewaarwording. Mijn knieën voelde heel papperig en absoluut niet prettig aan maar dat komt door de chemo en het vele liggen in het bed. Tel daarbij op dat ik natuurlijk al lange tijd niet meer had gefietst en zodoende was e.e.a. niet heel erg vreemd. Kracht had ik totaal niet meer voorradig. Dus toen we ergens een stukje naar boven moesten fietsen (een tunneltje door, dus eerst iets naar beneden en daarna weer iets – 1 meter hoogteverschil over een afstand pakweg 5 meter – naar boven), kostte dat dus erg veel moeite... Ook werden mijn pa en ik na verloop van tijd ingehaald door 2 10-jarige meisjes op hun kinderfietsen... Nee, die snelheid was niet iets om over naar huis te schrijven... Echt deprimerend was het niet, er zat gewoon niet meer in.

Ook met het zwemmen dat ik de dinsdag erna voor het eerst weer deed ging het zwaar. Al in de eerste 50 meter begonnen er overal in mijn bovenarmen allerlei spiertjes zich aan te spannen. Spiertjes waarvan ik niet eens wist dat ik ze gebruikte bij het zwemmen. Tja, ik zwem al mijn hele leven, organiseer mijn eigen evenement en weet daardoor wel wat diep gaan is bij een zwemtraining. Maar deze 500 meter die ik die dinsdag in het zwembad aflegde waren de zwaarste 500 meter uit mijn hele zwemleven! Voor mijn gevoel kwam ik nauwelijks vooruit en daarom plugde ik al snel een plankje tussen mijn benen en kon ik mezelf – weliswaar alleen – met mijn armen vooruit bewegen. Nou ben ik normaliter een goede en snelle zwemmer wanneer ik me alleen op mijn armen richt, nu was het extra fijn omdat mijn benen bij gebrek aan puf wel heel makkelijk richting bodem van het bad dreven. Met het plankje ertussen komen de benen weer wat meer horizontaal te liggen en kan je dus wat makkelijk door het water heen. Er is gewoon minder weerstand. De chemo richtte dus niet alleen schade aan door de tumor kleiner te maken, ook je conditie, je spieropbouw en je algemene weerstand wordt ten gronde gericht. En dat was dus goed te merken tijdens het eerste rondje fietsen en het eerste stukje zwemmen.

Blijft dat dan zo, zul je je wellicht afvragen. Nee, ik bemerkte tot mijn – toch wel – plezier dat ik toch de daarop volgende keren dat ik op de fiets zat, me steeds makkelijker kon voortbewegen. Het fietsen ging sneller, soepeler, opstappen en op tempo komen kostte steeds minder moeite en pijn en werd op een gegeven moment ook echt pijnloos. Ook het zwemmen ging steeds beter. Op vrijdagmorgen zwom ik 800 meter zonder dat ik ook maar 1 keer allerlei spiertjes in de armen voelde trekken. Ook had ik geen anderhalve dag lang last van moeie armen alsof ik 10 kilometer in snelstromend water tegen de stroom ingezwommen had! Op maandag 29 november heb ik 1000 meter gezwommen. Eerst 500 meter hele slag, toen 100 meter schoolslag, 100 meter rugslag armen en 300 meter borstcrawl armen. Die 1000 meter gingen eigenlijk wel erg lekker.

Op donderdagmorgen heb ik ook weer eens een Pilateslesje gevolgd. Dat was niet echt een groot succes, voor veel oefeningen was ik te stijf om ze echt gemakkelijk te kunnen voltooien. Toch gingen andere oefeningen ook wel weer verrassend makkelijk. Zo kon ik me vrij simpel meerdere keren opdrukken en ook het jezelf van liggende positie omhoog werken tot zit positie ging me goed af. Komende woensdag maar eens zien hoe het een 2-de keer gaat. ‘s Middags moet ik me weer melden in het ziekenhuis voor de 2-de cyclus van de kuren dus kan ik de ochtend nog mooi gebruiken voor enige oefeningen.

Vorige week heb ik ook een aantal uur in de winkel kunnen doorbrengen en heb ik mijn collegae kunnen helpen met wat werkzaamheden die al lange tijd waren blijven liggen. Het is toch wel fijn om te weten dat zij zich ook zonder jou weten te redden maar het is wel zo leuk om toch een beetje vinger aan de pols te blijven houden in deze tijden. Het is goed om er even tussenuit te zijn (uit ziekenhuis of thuis bij mijn ouders, het breekt de dag een beetje) en dan toch nog iets van betekenis te kunnen doen op de zaak. Ook de komende dagen hoop ik nog een aantal uur van waarde te kunnen zijn bij ze. Na woensdagmiddag zal het namelijk wel weer minstens 2 weken duren voor ik weer goed genoeg ben om iets te kunnen doen voor ze.

Als je naar de titel van deze post kijkt zie dat ik tot nog toe alleen de positieve dingen behandeld heb. Er waren ook nog minder dingen. Zo moest ik vrijdag in de loop van de ochtend naar het ziekenhuis voor de dagbehandeling. Dan krijg je een chemokuur die maar een kwartier duurt. Van die kuur is bekend dat je daar grieperig van kunt worden. Bij mij uit zich dat dan in koorts. Net als de week ervoor kreeg ik het op een gegeven moment heel erg koud en lag ik onder 3 dekbedden en een fleecedeken nog te rillen en te klappertanden, zo koud had ik het. Ik lag te shaken in bed. Niet fijn om het netjes uit te drukken. Na verloop van tijd gaat de kou dan over in warmte en lig je te zweten alsof je in een sauna zit. Ook dat zweten houdt gelukkig na een tijdje op en dan krabbel je langzaamaan weer een beetje op. Je bent alleen bek- en bekaf. Slapen doe je dan wel weer vrij gemakkelijk. Ook de dag erna was ik nog aardig van slag en ging alles eigenlijk op halve kracht. Ik was met de minste of geringste krachtinspanning meteen bekaf. Ik heb die dag veel geslapen.

Lange tijd heb ik gedacht dat het verschijnsel haaruitval aan mij voorbij zou gaan. Na 3 weken vanaf de start zat er tenslotte nog steeds haar in grote hoeveelheden op mijn hoofd. Er zat zelfs zoveel haar op dat ik vorige week naar de kapper ben gegaan om e.e.a. weer een beetje te laten bijknippen. Afgelopen zondag bemerkte ik dat het moment toch wel aangebroken was, ineens hield ik een plukje haar in mijn hand toen ik mijn hand door mijn haar haalde. Al het haar begint nu uit te vallen. Ook het baardhaar dat ik voor deze gelegenheid had laten groeien omdat baardharen minder snel zou uitvallen ten opzichte van hoofdhaar, valt net zo makkelijk uit. Ook op alle andere plekken van het lichaam verdwijnt het haar. 1 voordeel, ik hoef nu geen badmuts meer op bij het zwemmen, een kale kop is sneller dan een bos vol haar op je kop. Nadeel is natuurlijk wel dat het nu geen zomer is...

Goed, zoals eerder gezegd, komende woensdag ga ik weer het ziekenhuis in en wordt er op donderdag begonnen met de chemokuur. Deel 2 nu. Dan lig ik weer tot en met de dinsdag erop in het ziekenhuis. Ik zal er wel eens stuk fitter ingaan dan de vorige keer, toen ging ik moe en ziek het ziekenhuis in, in tegenstelling tot nu. Ik voel me niet echt ziek, de rugpijn is volledig weg, ik kan gewoon lopen, ik heb alleen nu wel straks een kale kop. Daar kan je dan wel aanzien dat ik wel degelijk ziek ben.

Goed, het is tijd om er een eind aan te breien, tot ziens, spreeks, mails of bels,

To be continued...