En toen was het vrijdagmiddag 14 januari 16:00 uur. Het laatste infuuszakje met chemo is net binnengedruppeld in mijn linkerarm. Het zit er op. Het is klaar. De laatste dagbehandeling is een feit. Nu wordt het afwachten hoe mijn lichaam en de tumor op de chemo hebben gereageerd. Dat de behandeling op zich is aangeslagen mag duidelijk zijn: de rugpijn is al maanden weg, ik kan weer normaal op links slapen. Ook de tumormarkers in mijn bloed geven normale waarden aan. Maar toch, of de tumor volledig weg is, dat weet ik natuurlijk niet. Dat kan je gewoonweg niet voelen. En om nou op een bepaald "onderbuikgevoel" af te gaan is niet iets voor mij. Ik ga er maar van uit dat er wellicht nog iets zit, dan kan het me ook niet tegenvallen indien dat inderdaad zo is. Wat er dan moet gebeuren moeten we dan zien. Ik kan niet in de toekomst kijken, er zijn verschillende mogelijkheden. In ieder geval is het zo dat mijn lichaam nu eerst rust nodig heeft. En opbouw, al lijken die 2 termen niet helemaal met elkaar te rijmen. Toch is opbouw wel essentieel. Want zonder opbouw wordt het niet sterker en ik niet de oude Bram. Gelukkig zit het met de opbouw wel goed. Ik zwem weer een beetje en vreemd genoeg lijk ik behoorlijk in de buurt te zwemmen van wat ik voorheen zwom. Ik heb me nu een paar keer gemeten naar andere zwemmers van de vereniging en het blijkt dat ik nog steeds dezelfden achter me houd...
Nog zo iets vreemds, hoewel vreemd is het eigenlijk niet eens. Het is eigenlijk wel verklaarbaar dat mijn algemene conditie op dit moment vrij goed is. En dat het al een tijdje. Ook tijdens de laatste van de 3 kuren, de week in het ziekenhuis heb ik het vrij goed gehad. Die week is me eigenlijk meegevallen. Misschien had dat ook te maken met het feit dat ik pas 2 weken later die kuur kreeg dan gepland omdat daarvoor de waarden van mijn bloedcellen te laag waren. Daarom heb ik waarschijnlijk wat langer kunnen recupereren. (Uiteindelijk ben ik pas Nieuwjaars morgen opgenomen). En daarom heb ik misschien van die laatste kuur minder last gehad.De eerste 4 dagen heb ik geen centje pijn gehad. Pas op de 5-de dag kreeg ik te maken met tegenslag: ik hield mijn ontbijt niet binnen en het kwam eruit. Al heb ik nog steeds mijn twijfels of dat niet te maken had met het ontbijt zelf, dat 2 x yoghurt en 2 bekers jus d'orange niet teveel van het zure waren... In ieder geval heb ik later bij het cafetaria een lekkere boerentosti gehaald die ik wel binnenhield en ook nog eens veel lekkerder was dan het standaard ziekenhuisvoedsel! Even terzijde, mijn smaakpapillen hebben nauwelijks een opdonder van de chemo gehad. Ik vind nog steeds bijna alles lekker, alleen bloemkool en broccoli smaakt me nu minder lekker dan voorheen. Wel was het zo dat de laatste keer het gewone eten van het ziekenhuis me na een paar dagen ging tegenstaan..
Nog zo iets vreemds, hoewel vreemd is het eigenlijk niet eens. Het is eigenlijk wel verklaarbaar dat mijn algemene conditie op dit moment vrij goed is. En dat het al een tijdje. Ook tijdens de laatste van de 3 kuren, de week in het ziekenhuis heb ik het vrij goed gehad. Die week is me eigenlijk meegevallen. Misschien had dat ook te maken met het feit dat ik pas 2 weken later die kuur kreeg dan gepland omdat daarvoor de waarden van mijn bloedcellen te laag waren. Daarom heb ik waarschijnlijk wat langer kunnen recupereren. (Uiteindelijk ben ik pas Nieuwjaars morgen opgenomen). En daarom heb ik misschien van die laatste kuur minder last gehad.De eerste 4 dagen heb ik geen centje pijn gehad. Pas op de 5-de dag kreeg ik te maken met tegenslag: ik hield mijn ontbijt niet binnen en het kwam eruit. Al heb ik nog steeds mijn twijfels of dat niet te maken had met het ontbijt zelf, dat 2 x yoghurt en 2 bekers jus d'orange niet teveel van het zure waren... In ieder geval heb ik later bij het cafetaria een lekkere boerentosti gehaald die ik wel binnenhield en ook nog eens veel lekkerder was dan het standaard ziekenhuisvoedsel! Even terzijde, mijn smaakpapillen hebben nauwelijks een opdonder van de chemo gehad. Ik vind nog steeds bijna alles lekker, alleen bloemkool en broccoli smaakt me nu minder lekker dan voorheen. Wel was het zo dat de laatste keer het gewone eten van het ziekenhuis me na een paar dagen ging tegenstaan..
Maar goed, ik lag dus in het ziekenhuis voor de 3-de en laatste weekkuur en die week heb ik vrij goed doorstaan. Ik heb meen ik 2 keer een pilletje tegen de misselijkheid genomen en verder geen paracetamol. Ik voelde me gewoon normaal. Pas de 5-de dag was ik iets moeier dan voorheen en had ik meer slaap nodig.
Over slapen gesproken, dat was ook zoiets waarin het me die week mee zat. Lag ik voorheen op een 4-persoonskamer met overal alarmpiepjes producerende infuusapparaten van mede kamergenoten die zelf ook al dan niet voor irriterende bijgeluiden zorgden, nu lag ik op een 2-persoonskamer waar ik de eerste 4 dagen prinsheerlijk het rijk voor mezelf alleen had. Beter! Niet alleen overdag maar ook 's nachts had ik het rijk alleen. Dus sliep ik heerlijk. Ik moest er natuurlijk wel tig keer uit om te plassen want tja, na een paar dagen werd ik weer dat bekende Michelinmannetje wegens al het toegediende vocht. Maar het slapen ‘an sich’ was wel lekker zo. Overdag gewoon de muziek op de laptop luisteren zonder een koptelefoon te hoeven opzetten, bezoek kunnen ontvangen etc. Pas op de 5-de dag kreeg ik een kamergenoot die precies dezelfde kuur als ik kreeg. Op de 6-de dag (ja, de kuur duurt 5 dagen maar je moet nog een dag naspoelen...) liepen de dingen toch weer anders dan gepland maar in dit geval pakte het voor mij eigenlijk toch wel gunstig uit. Ik zou aan het eind van de dag klaar zijn met het naspoelen maar aangezien het laatste restje van het infuus niet meer goed liep mocht het er eerder uit en kon ik al een paar uur eerder naar huis. Het resulteerde alleen wel in een wat gezwollen rechterpols. Die is nog steeds dik en zal naar verwachting nog wel een maandje dik blijven.
Op donderdagmiddag was ik dus klaar met de weekkuur. De zaterdagmorgen erna mocht ik me alweer melden voor de eerste van de 2 dagbehandelingen die nog op het programma stonden. Dat ging niet heel vlotjes want het prikken lukte niet meteen, er werd een paar keer misgeprikt en ook met de bloedstalen verliep het in het lab niet zonder slag of stoot want de bloedwaardes zouden onwaarschijnlijk laag zijn. Er moest dus opnieuw geprikt worden om zekerheid te krijgen. Altijd leuk dat prikken... (Niet echt, alleen de ene zuster of broeder beheerst dat spelletje beter dan de ander...). De allerlaatste dagbehandelingskuur op de vrijdagmiddag erna was wel weer een ‘fluitje van een cent’.
Inmiddels heb ik ook voor het eerst sinds maanden weer eens op de fiets gezeten. Eerst donderdagmorgen een paar kwartiertjes op de racefiets met versnellingen, in het weekend op zondag een lekker modderig ritje 2 x zo lang door het bos op de singlespeed mountainbike. Beiden keren wel lekker gereden. Hardlopen is er nog niet bij, daar voelt mijn linkervoet toch nog te raar aan. Het is niet echt een pijntje maar het is ook niet een geheel prettig gevoel. Dat komt wel weer.Op donderdagmiddag was ik dus klaar met de weekkuur. De zaterdagmorgen erna mocht ik me alweer melden voor de eerste van de 2 dagbehandelingen die nog op het programma stonden. Dat ging niet heel vlotjes want het prikken lukte niet meteen, er werd een paar keer misgeprikt en ook met de bloedstalen verliep het in het lab niet zonder slag of stoot want de bloedwaardes zouden onwaarschijnlijk laag zijn. Er moest dus opnieuw geprikt worden om zekerheid te krijgen. Altijd leuk dat prikken... (Niet echt, alleen de ene zuster of broeder beheerst dat spelletje beter dan de ander...). De allerlaatste dagbehandelingskuur op de vrijdagmiddag erna was wel weer een ‘fluitje van een cent’.
Dit zou wel eens de laatste post op dit blog kunnen zijn. Ik ben alweer een aantal keer voor halve dagen naar het werk geweest en merk dat ik eigenlijk weinig zin heb om dit blog bij te werken. Ik ben weer druk bezig mijn normale leven van “voor” op te pakken en maak alweer plannen voor de toekomst. Dat die toekomst natuurlijk een beetje ongewis is moet dan maar zo zijn. Ik hoef ook niet altijd alles te delen op dit blog. Dus beste vrienden & vriendinnen, dank jullie allemaal wel voor de leuke post, mailtjes, SMS-jes etc.
Goed, graag tot ziens in real life maar hopelijk niet tot ziens in cyberspace!
Bram Verbout
Geen opmerkingen:
Een reactie posten