Ik? Ziek? Met mijn gestel?

Het is nu maandagavond en morgen is het zover, dan ga ik naar het ziekenhuis voor mijn eerste chemokuur. Raar eigenlijk, want ik voel me totaal niet ziek meer. Mijn rug voelt redelijk normaal aan en ook mijn voorkant houdt zich rustig. Ik had vanmiddag een collega aan de lijn en grapte tegen hem dat ik eigenlijk van plan was morgen gewoon naar werk te gaan maar dat het scheen dat ik een afspraak had waar ik niet onderuit kon. Zo debiel voelt het dus.

Wat een verschil met vorige week. Op zondag kon ik na een uitermate prettige mountainbikerit met vrienden de avond ervoor, zo goed als niks meer. Van een energieke dertiger in één klap naar een ouwe man van in de 70. Tenminste, zo voelde het. Voorovergebogen van de pijn schuifelend van bed naar bank en vice versa. Sterretjes zien bij het minste geringste manouvreren op het toilet. Nee, dat was niet leuk.

Nou had ik al langer last van mijn rug. Eerst dachten we nog dat het kwam van de drukke werkzaamheden die ik had bij het opstarten van de winkel waar ik sinds half februari 2010 full time mee bezig was. Ook hebben we gekeken naar het bed waarop ik sliep, dat hebben we lichtjes versterkt zodat het minder doorboog. Zelfs de matrassenfabrikant is nog langs geweest om te testen of het matras soms niet meer goed genoeg was. Ik Pilatesde me tegen de klippen op, veranderde van houten plank tot zowat in een elastieken versie van Michael Jackson. Toch hielp het allemaal niet. Geregeld bleef ik enorme pijn hebben in mijn rug en sliep ik al tijden slecht. Slecht in de zin dat je ongeveer 4 uur max per nacht werkelijk sliep. Tel daar dan een 45- tot soms 60-urige werkweek op en je begrijpt dat ik tot weinig anders meer toe in staat was. Ik kon niet meer slapen omdat ik simpelweg wakker werd van de pijn. Dan verhuisde ik met dekbed en al naar de zitbank in de woonkamer om te proberen daar nog een paar uurtjes slaap te pakken. Dat ging de ene keer beter dan de andere keer. Totdat mijn rug ook daar last van kreeg. De paracetamolletjes slikte ik alsof het snoepjes waren maar hielpen eigenlijk geen ene donder! Toen maar overgeschakeld op valiumpjes, dan kon je tenminste echt de scherpe kantjes van de pijn afhalen en zodoende langer kunnen slapen.

Ook kreeg ik een opgeblazen gevoel in mijn linkerbal en zaadleider en toen dit niet wegging toch maar eens aan de bel getrokken. Na een antibioticakuur van 2 weken geen greintje last van de voorkant. Maar toen na 2 weken de kuur klaar was, was het binnen 2 dagen weer (letterlijk en figuurlijk) bal!

Al die tijd was ik elke dag per auto naar het werk gegaan, ook op de dagen waarop het prachtig fietsweer was en eigenlijk helemaal niet in dat stomme blik wou zitten. Maar ja, zo hield ik me voor, na de antibioticakuur zou ik vast wel weer kunnen fietsen. Dus zo gezegd, zo gedaan, ik lekker fietsen met de jongens.

Nou dat heb ik geweten en het resultaat staat hierboven beschreven...

Vorige week dinsdag ben ik de medische mallemolen ingegaan en zijn er bij me talloze buisjes bloed afgetapt. Ook heb ik diverse echo's ondergaan en ben door een CT scanner heengehaald. Tot mijn onthutsing liet deze zien dat de linker nier opzij wordt gedrukt door een klierenpakket dat veel groter is dan normaal. De grootte van de klieren is abnormaal en zeker niet goed. De nier is ook "gestuwd" en dat alles veroorzaakt uw rugpijn. Wij gaan u de komende dagen verder onderzoeken om te kijken welke soort kanker u heeft en wat voor soort chemotherapie u toegediend zal krijgen".

Tja, dan zakt toch wel de wereld onder je voeten vandaan. Wat? Ik? Kanker? WTF? Ik, die al mijn hele leven gezond leef, veel sport, niet rook, niet drink, geen drugs gebruik etc. Dat kan toch niet!

En dat kan dus gewoon wel. Het is eigenlijk heel simpel. Het overkomt je, of het overkomt je niet. Dit soort kanker maakt geen onderscheid in huidskleur, religie, leefgewoonte of weet ik veel wat. Kortom, je hebt het maar te accepteren en je moet je doelen in je leven op dat moment gewoon bijstellen. Er telt vanaf dat moment nog maar 1 ding en dat is beter worden. Het uit de grond stampen van een winkel of het fietsen van een nieuw PR bij een één of andere wedstrijd, het is allemaal ondergeschikt aan het beter worden. Dat is heel moeilijk en zorgt wel voor de nodige emoties.

Na 2 dagen werd een prik in de klieren gedaan zodat het hoe en wat van de kanker duidelijker zou worden.

De afgelopen week was een emotionele rollercoaster. Heel veel schokkende mededelingen, een nachtje opname om slaapmedicatie te kunnen bepalen, een biopsie in de CT, verpleegd worden door je ouders. Spullen uit het studentenhuis waar ik woon halen omdat ik de komende tig maanden bij mijn ouders zal bivakkeren wanneer ik niet in het ziekenhuis lig. Goede vrienden en familie persoonlijk op de hoogte stellen van het vervelende nieuws. Ontroerd worden door de vele hartverwarmende reacties. Het soms gewoon te kwaad krijgen en het op een janken zetten. Inmiddels bezie ik het van een afstandje, het lijkt niet om mij te gaan maar om iemand anders. Zo voelt het een beetje. Het is en blijft zo onwerkelijk. Niet te bevatten.

We zullen zien hoe het de komende zal gaan, morgen is het zover, dan begint de chemo. 6 liter krijg ik per dag per infuus binnen. Ik hou wel van een cocktail maar 6 liter is wat erg veel, zelfs voor mij...

To be continued...

Een klein woord vooraf

In deze eerste blog niet meteen hele lange verhalen. Nee, gewoon simpel, recht voor zijn raap: Ik heb kanker. Niet meer, niet minder. Over de soort, de behandeling, het ontstaan en alle andere vragen over het hoe, waarom, wanneer, dat volgt allemaal nog. Ik hoop dat dit blog voor hen die mij kennen iets van waarde toevoegt en voor degenen die e.e.a. van dichtbij hebben meegemaakt, wellicht een blik van herkenning zal geven. Voor nu laat ik het er even bij.